Κύκλος.

Τα πρωινά σε έπλεναν στη λίμνη.

Τα νερά πάντα επιμελώς ταραγμένα, δεν επέτρεπαν τον αντικατοπτρισμό σου.

Ξέχασες με τον καιρό πως ήσουν και πως έμοιαζες. 

Άρπαζες το φαΐ απο το χέρι τους λυσσασμένα.

Τα μάτια σου επικεντρωμένα οχι παραπέρα απο όσο σου επέτρεπε το σύρσιμο του κορμιού σου. 

Αλύχταγες πάνω απο το χώμα.

Τα χέρια τους άγγιζαν κάθε λεπτομέρεια του κορμιού σου.

Έτσι δεμένος όπως ήσουν απο τον κορμό του πιο μεγάλου δένδρου,

τα πόδια σου μόλις που έφταναν μεχρι την άκρη του νερού.

Η φωνή σου πια έγινε μια άναρθρη κραυγή που φτάνει ακέραιη μέχρι τα πρώτα φύλλα του δένδρου.

Προσχέδιο για τον τρίτο όροφο.

Έλεγα πως δε θα ξαναρθείς ποτέ.  Σε είχα ξεγραμμένο.
Κι όμως έτσι όπως αποκόπηκα από τον κόσμο σου, σαν να μην είχα υπάρξει μέρος του ποτέ, ή σαν να μην είχες υπάρξει  ποτέ, μια στιγμή ησυχίας θα λέγε κάνεις πως περιμένεις, για να τρυπώσεις στο κελί.

Σαν πρόσταγμα ελευθερίας έτοιμο να με βγάλει στην εγκλωβιστική λάμψη του ήλιου.
Σε ένα προαύλιο μεγαλυτέρων ορίων αναπνοής από το πριν και μια παρατεταμένη προσμονή για το μετά.

Δεν αξίζει καμία λέξη μπροστά στην αίσθηση που αφήνει η σκέψη μου.
Και τούτο γιατί η ελάχιστη ανασφάλεια πως τα αποκυήματα του νου, πάντα ετεροχρονισμένα θα είναι η πάντα ανεκπλήρωτα.

Τώρα εκτιμώ περισσότερο άλλες τέχνες, τις αναμνήσεις μιας πραγματικότητας ή μήπως της ανασφάλειας ενός συναισθήματος που θα έμενε μόνο στη σκέψη.

Πέμπτος όροφος

Είμαστε τα παιδιά ενός κολασμένου αιώνα.
Δεν γνωρίσαμε τι σημαίνει ελευθερία και δεν παλέψαμε ποτέ για αυτό.
Εμείς αγαπήσαμε τους τοίχους μιας φυλακής.
Χωρίς παράθυρα να μπαίνει το παραμικρό φως.
Δεν ονομάσαμε κανέναν θεό, γιατί πιστέψαμε πως κανείς θεός δεν μπορεί να υπάρξει.

Είχε το ακουστικό του τηλεφώνου δίπλα στο μαξιλάρι.
Ο πατέρας άκουγε κι εγώ αυτοκτονούσα στην μπανιέρα.
Πετάχτηκε γυμνός και με έψαχνε στο σπίτι. Γύρω πεταμένα λεφτά και λερωμένα σεντόνια.

Τι αξία έχει άλλη μια νύχτα.
Άλλη μια διανυκτέρευση.
Έχουμε τη νύχτα μόνο για να ξεχωρίζει από το φως.

Πρωί

Έσπασα ένα πιάτο, από αδεξιότητα.
Κάθε πρωί που σηκώνομαι από το κρεβάτι, ματώνω τα πόδια μου πατώντας το.
Δεν μαζεύω τα κομμάτια του.
Το αίμα σταματά, μέχρι να κάνω μπάνιο και να ετοιμαστώ για τη δουλειά.
Οι πληγές παραμένουν νωπές μέχρι την επόμενη μέρα.
Επαναλαμβάνω τις ίδιες κινήσεις το επόμενο πρωί.
Όπως όλοι μας η σχεδόν όλοι μας.
Κάποια μέρα οι πατούσες μου θα έχουν σκληρύνει τόσο που θα έχουν θρυμματίσει όλα τα κομμάτια.

Superman

Θα πάρω το πρώτο τραίνο που θα έρθει το ξημέρωμα—
το εισιτήριο θα το πληρώσω στο δρόμο.
Θα διασχίσω τη γη ανάμεσα στα κοπάδια των ανθρώπων.

Oι άνθρωποι γράφουνε λέξεις που οι φωνές τους δεν μοιράζονται ποτέ.

Στα μάτια μου καρφώνεται το πράσινο και κόκκινο φως του σηματοδότη,
και η σιωπή μεγαλώνει σαν ασθένεια,

Τα αεροπλάνα σηκώνονται από τη γη.

Μη με κρατάς.

Στο χέρι έχεις ένα αυτόματο όπλο και λένε πως η δικαιοσύνη έρχεται στο τέλος.

Η σιωπή μεγαλώνει.

Κυψέλη 
stereo vs Mr. D  #3: 
Metal on Metal 

κείμενο: Mr. D 
photos: stereo 

Πηγή: www.lifo.gr

Silence into the train (The man next to me)

Ήρθε και κάθησε δίπλα μου.
Ο άντρας με την ομπρέλα άνοιξε το βιβλίο του κι άρχισε να διαβάζει.
Το μπράτσο του ακούμπησε το δικό μου.
Tο χέρι του απλώθηκε γύρω από το λαιμό μου.
Το άλλο άνοιξε την ομπρέλα.
Μου έκανε νόημα να ξεκινήσω να διαβάζω τις υπογραμμισμένες προτάσεις.

Στo πάτωμα σχηματιζόταν μια λίμνη.
Τα τρύπια μου παπούτσια άφηναν τα πόδια να υγραίνονται.
Απο τα τζάμια ακουγόταν ο εκκωφαντικός αντίλαλος της σήραγγας.

Silence into the train (The running girl)

Είδα ένα κορίτσι με μεγάλα μάτια. Ήταν δεν ήταν δεκατριών χρονών.
Κρατούσε ένα χαρτομάντηλο ποτισμένο με σπέρμα.
Τα μάτια της ήταν κόκκινα και πρησμένα.
Κάθε τόσο τα σκούπιζε με κείνο το χαρτομάντηλο.
Μετά από λίγο αποβιβάσθηκε, το πέταξε στα σκουπίδια.
Ύστερα έβγαλε τα ρούχα της και τα πέταξε στις ράγες.
Άρχισε να τρέχει.
Τα φύλλα πέφταν απο τα δέντρα και βροντούσαν στην άσφαλτο.
Επόμενη στάση φώναξαν απο τα μεγάφωνα.

Silence into the train (the young boy)

Είδα ένα παιδί.
Κουβαλούσε ένα δέμα.
Το χέρι του είχε μακρύνει τόσο,
θαρρείς και το βάρος που κουβαλούσε ξεχείλωσε τη δύναμή του.
Το δάχτυλό του κατέληγε σε ένα νύχι μακρύ.
Τόσο που χωρίς να σκύψει, θα μπορούσε αβίαστα να φτάσει ( τις άκρες των ποδιών του) το χώμα.
Αν ίσως ποτέ υψώσει το χέρι του, να ακουμπήσει τον ουρανό.

A kid's throne

Καμιά φορά και είναι απο εκείνες τι φορές,
που ένα σωρό φευγαλέες σκέψεις σαν και την τωρινή, δεν θα θυμάσαι έπειτα.
Θες οι επαναλαμβανόμενες διακοπές,
ίσως και η κούραση που πιθανόν έχει αποσβολώσει το βλέμμα σου σε έναν ροζ τοίχο,
δε σου αφήνουν τη δύναμη να πιάσεις ενα μολύβι ή να ακούσεις έναν ήχο μέσα στους τόσους.
Απόκαμες να φτιάχνεις εκείνο τον παιδικό σου θρόνο απο τα lego.
Οι δυο μήνες γίνανε τέσσερα χρόνια.
Και σιγά σιγά, με κόπο συνήθισες, τις σκέψεις να αφήνεις να περνούν.
Τώρα πια δε θυμάσαι ούτε τις πιο ακραίες απο αυτές.
Υποψιάζεσαι μονάχα πως κάποτε είχες τη δύναμη να αισθάνεσαι.
'Εξαφνα ξυπνάς απο έναν τέτοιο τυχαίο εφιάλτη.
Ένα τηλέφωνο ή μια εντολή θα σε επαναφέρει κλινήρη στην τάξη.

Fuck Buddies

Ένα χέρι με κρατάει. Ανήκει σε ένα πρόσωπο ανέκφραστο.
Επιθυμεί μάλλον να ανασκευάσει την ανεπάρκειά του.
Όσο πιο σφιχτά τόσο πιο πολύ.
Επαναλαμβάνει προβάροντας έναν αναγκαίο έρωτα από φόβο.
Ανταποκρίνομαι, ως δυνατότερος νομίζοντας, στην ευκαιρία της στιγμής

Πόσο ακριβή έγινε η ζωή τώρα που φτηνήναν οι άνθρωποι.

Chatting in rooms

Συνωμότες ηδονιστές κρατούν ψηλά τη λάμπα που φέγγει.
Περιμένουν ο ένας τον άλλον να δουν, καθώς θα τους ομορφαίνει ο έρωτας.
Περιφέρονται στα δωμάτια ψάχνοντας τη δράση, ανάμεσα στις μουσικές και τους πυκνούς καπνούς από τσιγάρα.
Πέφτουν τα φιλιά στο πάτωμα αναμένα.
Σηκώνονται βαπτισμένοι από τα παχύρευστα υγρά, ατενίζοντας ευτυχισμένοι.

One Poem, Two Translations: A Three-Way Conversation

One Poem, Two Translations: A Three-Way Conversation

Αιωνιότητα

Δεν με νοιάζει το σπίτι μου αν θα ναι μεγάλο η μικρό..
Θα 'θελα μονάχα να 'χει μια ράμπα που θα οδηγεί στο κιόσκι μπροστά στη θάλασσα.
Πάνω της να περνοδιαβαίνουν οι αγαπημένοι μου
με οργασμούς και διεσταλμένες κόρες.
και σαν φεύγουνε θα αποτυπώνω στις φωτογραφίες τα λόγια τους
για να μου διηγούμαι και να θυμάμαι.

Αγαπητέ κύριε

Γράφω για να σας πω πως το όνειρο του Einstein με έχει κατακλύσει αυτές τις μέρες.

Εκτεθειμένος στο φεγγάρι αιωρούμαι πάνω από την λευκή πόλη και θαυμάζω το ιλιγγιώδες βάθος των φωτεινών παραθύρων ανάμεσα στις πολυκατοικίες.

Μοιάζουν οι κεραίες τριγύρω σαν να πετούν ακόμα ψηλότερα απο τα συναισθήματα.

Γεμίζω τη ντουλάπα μου με πανομοιότυπα ρούχα και αγοράζω δεκάδες πράγματα πανομοιότυπα μεταξύ τους για το σπίτι μου.

Τα όνειρά μου δημιουργούν κύματα και χτυπάνε σε άλλα όνειρα που δημιουργούν άλλα κύματα και όλα φαίνονται πιο καθαρά στα κατάλευκα σεντόνια σιγά σιγά, καθώς
η παραίσθησή τους ηρεμεί.

Με τιμή

Μr. D.

Αναπνέεις δεν αναπνέεις

Tο σώμα μου εγκλωβίζει τη θέρμη του δικού σου.

Το σώμα σου πασχίζει,

έμβρυο που κυοφορεί, να φυτέψει μες στην ομορφιά μου,

να γονιμοποιηθεί.

Το σπέρμα σου να ξεχυθεί άφθονο.

Μετά απο τέτοια έξαψη, τέτοια λαχτάρα, τόση προσμονή,

λυτρώνεσαι απο τους μεγάλους πόνους

και γω απομένω σαστισμένος στον ήχο μιας λεωφόρου λιγότερο όμορφος,

πιο γερασμένος,

πιο φαντασμένος,

σαν δέντρο που καμαρώνει για τα ξερά κλαδιά του,

ξιπασμένος

και ειρωνικός.

Ένα δελφίνι κουλουριασμένο πάνω στον καναπέ ακούει τους υπερήχους γαλήνιας μουσικής κάτω απο το ανεπαίσθητο φως μιας λάμπας αλογόνου. Το ηλιακό του πλέγμα σκιρτά με τα πτερύγια σταυρωμένα στο στήθος και στα ρουθούνια του μόλις που φτάνει η μυρωδιά από τις ανθισμένες νερατζιές του κήπου.
Η απουσία του παρατείνεται και το μέρος μοιάζει πιο άνυδρο.
Κι όμως εκείνο πιστεύει τις ομορφιές των θαλασσών του μέσα από τις ασπρόμαυρες λέξεις στον REM του, που θα του δίνουν μια αναπνοή μια σκέψη και μιαν αλήθεια.

Πληγωμενε μου χειρωνα, εσυ που κουβαλας το κεφαλι στην πλατη σου..
..ποσο βαρος για να θες ποδια α-λογου.

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ.

Tα παιδιά μου ζούνε κάτω απο σανίδες βρώμικες μέσα σε παραπήγματα.
Δεν τα βλέπει ο ήλιος που καίει τα πατώματα, δεν αναπνέουν τον αέρα που μπαίνει μέσα απο τα σπασμένα τζάμια.
Τα παιδιά μου βρίσκονται ακόμα σε μια κυοφορία, κουκουλωμένα μέσα σε μεγάλα πράσινα φύλλα.
Δεν είναι έτοιμα να βγουν στον κόσμο.
Τα αγκαλιάζουν μεγάλα πράσινα φύλλα κάτω απο τις βρώμικες σανίδες, που τις χτυπά ο ανελέητος ήλιος μεσα στα παραπήγματα.
Ακούνε μονάχα Chopin και τρίζουν μέσα στα κουκούλια τους.
Μέσα στα μεγάλα πράσινα φύλλα κάτω απο τις σανίδες των παραπηγμάτων δεν φτάνει ο αέρας ούτε ο ήλιος, παρά μόνο ο Chopin.
Περιμένουν υπομονετικά να γεννηθούν.